|
Prezentujemy nasze hobby: zbiór kopertek po herbatach ekspresowych. |
|
|
Odwiedziny: 11110
Kategorii: 558
Albumów: 0
Zdjęć: 3633
Użytkowników online: 1
|
|
|
|
Kolekcję kopertek po herbatach ekspresowych zapoczątkowała moja Mama. W 1980 roku była służbowo we Francji i przywiozła stamtąd cztery herbatki. W czasach, kiedy w Polsce na sklepowych półkach był tylko ocet i musztarda – przy tym nigdy jednocześnie – było to świadectwo dobrobytu.
Ja sam przez wiele lat nie zwracałem uwagi na te kopertki. Dopiero kiedy zacząłem korzystać z Internetu, jako jeden z testów możliwości sieci potraktowałem poszukiwanie informacji o nich. W ten sposób natknąłem się na innego zbieracza, jeżeli dobrze pamiętam – z Niemiec. Doprowadziłem do pierwszej międzynarodowej wymiany. No i wtedy sam zacząłem zbierać.
W erze przedinternetowej, prawie przez 15 lat, Mama zgromadziła około 70 kopertek. Należy zaznaczyć, że od pierwszej chwili przyjęła założenie, że zbierać będzie kopertki tylko po takich napojach, w których w składzie występuje czarna, zielona, biała, żółta, czerwona herbata czy Pu-erh. Nie zbieramy opakowań po ziołach (np. mięta czy rumianek) ani po herbatkach owocowych.
Kiedy zrobiłem pierwszą, bardzo prostą stronę z kopertkami, kontaktów szybko zaczęło przybywać. Wśród znajomych znalazł się Argentyńczyk, Czesi, Węgierka i wielu Holendrów. Nasz zbiór zaczął się szybko rozrastać.
Ciekawe było pierwsze spotkanie z kolekcjonerką z Polski. „Gazeta Stołeczna” – warszawski dodatek do „Gazety Wyborczej” – publikowała w 2001 roku cykl prezentujący nietypowe hobby. W jednym z artykułów zamieszczono zapowiedź następnego tematu – zostanie zaprezentowana jedyna w Polsce kolekcja kopertek po herbatach. Jak to – jedyna??!! Telefon do redakcji, spotkanie z dziennikarką, tak powstał artykuł o dwóch kolekcjonerkach. Później Panie spotkały się osobiście, dokonały wymiany, także kontaktów. W ciągu następnych lat okazało się, że w Polsce jest kilku zbieraczy kopertek. Nawiązałem też kontakt z Polką na stałe mieszkającą w... Islandii.
Często słyszymy pytanie o to, w jaki sposób zdobywamy nowe eksponaty do kolekcji. Źródeł jest kilka. Pierwszym byli znajomi, którzy, znając nasze hobby, pamiętali o nim podczas wyjazdów zagranicznych. Zdarzało nam się zbierać kopertki ze stolików w kawiarniach, co czasem budziło podejrzliwe spojrzenia kelnerów. Nie raz kupowaliśmy herbatę, całe pudełko, tylko dlatego, że pojawiła się nowa kopertka. To tym większe poświęcenie, że herbat ekspresowych nie lubimy i traktujemy je jako gorszy rodzaj tego napoju (poza kilkoma dobrymi markami). Także i w tym wypadku przydał się Internet. Na aukcji eBay wypatrzyłem kopertkę, którą tam kupiłem. Kosztowała 6 dolarów, do tego koszty przesyłki, plus piwo dla kogoś, kto miał możliwość zapłacenia przelewem do Stanów Zjednoczonych. Jestem z tej zdobyczy bardzo zadowolony, bo jest chyba najstarsza w kolekcji. Najbardziej do powiększania kolekcji przyczyniła się jednak wymiana międzynarodowa, prowadzona pocztą, z osobami poznanymi przez Internet. Czasami jednego dnia otrzymywaliśmy kilka przesyłek, a w każdej kilkadziesiąt nowych kopertek.
Uczestniczyliśmy też w kilku spotkaniach kolekcjonerów – czasem tylko dwuosobowych, a czasem w większym gronie. Podczas wakacyjnego wyjazdu na Węgry towarzyszyła nam, pokazując uroki Budapesztu, poznana dzięki kopertkom węgierska kolekcjonerka. W Warszawie gościliśmy trzy Holenderki, które przyleciały do nas tylko po to, żeby pokazać swoje kolekcje i dokonać wymiany. Zresztą w Holandii takie opakowania po herbatkach są bardzo popularne i to nie tylko jako przedmiot kolekcjonerski, ale także stanowią materiał do robienia różnych ozdób, kartek itp. Bardzo ożywili się nasi południowi sąsiedzi – Czesi. Wśród kolekcjonerów jest ich coraz więcej.
Maria Harasymowicz
Kuba Harasymowicz
|
|
|
